Líkaminn er miðlægur í verkum Korkimon á sýningunni Prótótýpur 01. Blýanturinn og flæði sköpunarferlisins ræður för og form líkamans er afmáð. Á pappírnum virðast fígúrurnar vera á hreyfingu þar sem óreglulegar línur og röskuð hlutföll leysast upp. Teikningarnar eru gróteskar en í senn aðlaðandi. Fígúrurnar fást við erfiðar tilfinningar eins og einmanaleika og hugarstríðið sem í því felst að hafa óraunhæfar væntingar til sjálfs sín. Verkin fjalla ekki síður um léttinn sem felst í því að sleppa af sér beislinu og vera maður sjálfur, oft í einrúmi.
Verkin eru persónuleg rannsókn á sjálfsmynd, hlutverkum og umbreytingu. Þessi nálgun endurspeglar reynslu af því að flytja á milli landa þegar hún var yngri og þurfa að staðsetja sig á ný. Vera stöðugt á hreyfingu, líkamlega og tilfinningalega. Hin óræðu form og framsetning líkamans eru því tákn um upplausn og togstreitu listamannsins á því að finna sinn stað.
Verkin á sýningunni eru verk sem eiga sér langan aðdraganda, skissur, frumgerðir og hráar útfærslur frá ferli Korkimon. Í mörgum þeirra má sjá leiðréttingar og strokanir sem eru tákn um umbreytingu og þroskaferli undanfarinna ára. Má leiða líkum að því að verkin hafi staðið sem opnar yfirlýsingar og opin augnablik í leit af einhverju – en standi nú í stað sem persónuleg saga um tilvist og sköpunarferli – og tímabil í lífi listamannsins.
